Een bredere kijk op de wereld: United World College (UWC)

Giovanni Diaz Infante Posadas uit Mexico kan de vlag uithangen. Deze week behaalde hij zijn diploma aan het United World College (UWC) in Maastricht. Een prestatie om trots op te zijn! Als donateur mocht Nedlin daar een kleine bijdrage aan leveren.

UWC is een internationale onderwijsorganisatie die onderwijs inzet als kracht voor een vreedzame en duurzame wereld. Onder het motto ‘Vier de verschillen’ komen leerlingen van verschillende nationaliteiten, leeftijden, religies en sociaaleconomische achtergronden naar een van de 18 UWC-scholen ter wereld. Niet alleen om hun schoolcarrière succesvol af te ronden. Maar ook om te leren hoe mooi en waardevol diversiteit is. En hoe ze als zorgzame wereldburgers en veranderaars samen de wereld een beetje beter kunnen maken.

Geen gewone internationale school

Ook Nedlin draagt graag bij aan een betere wereld. Daarom sponsort Nedlin UWC Maastricht al zes jaar. Mede door deze financiële bijdrage krijgen leerlingen met een smalle beurs of uit (post)conflictgebieden en vluchtelingengebieden een gedeeltelijke of volledige beurs. Daarmee kunnen zij het speciale, twee jaar durende International Baccalaureate Diploma Programme volgen. De afgelopen twee jaar heeft Nedlin Giovanni uit Mexico-Stad financieel gesteund. Hij vertelt: “Via een vriend hoorde ik van het bestaan van UWC. Toen hij erover vertelde, wist ik meteen dat dit echt iets voor mij was. Vooral omdat het niet een gewone internationale school of kostschool is, maar een school waar je echt leert om je in te zetten voor een betere wereld. Ik wilde me al meteen aanmelden voor de selectieprocedure, maar helaas moest ik daarmee wachten totdat ik 16 jaar was. De selectieprocedure was best pittig, maar na een half jaar kreeg ik te horen dat ik geselecteerd was. Ik was zo blij, dat ik meteen mijn hele familie heb opgebeld!”

Maastricht: een mooi dorp

In augustus 2019 kwam Giovanni naar Maastricht om te starten met zijn International Baccalaureate Diploma Programme aan UWC Maastricht. Dat was een flinke stap: “De overgang Mexico-Stad naar Maastricht was heel groot. In een stad van 22 miljoen inwoners is het altijd druk en chaotisch, hier is alles gestructureerd en rustig. In het begin moest ik daar erg aan wennen. En nog steeds voelt Maastricht als een dorp; maar wel een heel fijn en mooi dorp! Vanaf de UWC-campus ben je met de fiets binnen tien minuten in de stad of juist midden in de natuur. Het is prettig dat alles dichtbij is. En dat hier veel aandacht is voor cultuur. Ik heb muziek gekozen als specialisatievak. Dat betekent dat ik ook veel concerten moet – of eigenlijk: mag – bezoeken. We zijn bijvoorbeeld met de fiets naar Margraten geweest voor het Bevrijdingsconcert op de Militaire Begraafplaats. Zo mooi!”

Discussies over cultuurverschillen

Over UWC Maastricht zelf is Giovanni ook heel erg te spreken. “Je hebt heel veel verschillende mogelijkheden, waardoor je zelf een programma kunt samenstellen dat past bij je interesses. Ik heb bijvoorbeeld gekozen voor vakken als Engelse literatuur, Global Politics en muziek. Ik heb hier zoveel geleerd. Niet alleen tijdens de lessen, maar juist ook door het samenleven met zoveel verschillende nationaliteiten op één campus.

Alleen al op onze gang wonen we met 24 leerlingen uit 22 landen. Je kunt je voorstellen dat gesprekken aan de eettafel vaak gaan over cultuurverschillen, maar ook over de overeenkomsten tussen ons. Ieder bekijkt een onderwerp vanuit zijn eigen perspectief. Door daar met elkaar over te discussiëren, krijg je een veel bredere kijk op de wereld en op elkaar. Dat heeft me waardevolle bagage opgeleverd, die me straks in mijn carrière zeker verder helpt.”

Zoeken naar mogelijkheden

Bij het aanbreken van de coronacrisis stond Giovanni voor de keuze: terug naar Mexico of in Maastricht blijven. In overleg met zijn ouders koos hij voor het laatste. “Dat was niet altijd makkelijk”, vertelt hij. “Zeker in het begin was het een angstige, chaotische en onzekere periode. Veel leerlingen gingen naar huis, we bleven nog maar met ongeveer zeventig mensen van de tweehonderd over. We waren gebonden aan de campus en volgden de lessen online. Toch ben ik blij dat ik gebleven ben. Juist in een tijd als deze zoek je naar mogelijkheden om er het beste van te maken. Je wordt creatief en vindt andere manieren om contact te maken. Eigenlijk is de onderlinge band tussen de leerlingen op de campus er alleen maar beter op geworden. Je moet het immers met elkaar zien te rooien. Soms moesten we zelfs met de hele gang in quarantaine. Ik heb dan ook geen nare gevoelens overgehouden aan deze periode.”

Van musicals naar mensenrechten

Wat de toekomst brengt, weet Giovanni nog niet precies. “Toen ik net begon aan het UWC Maastricht, dacht ik aan een carrière in de muziek. Via musicals hoopte ik mijn boodschap over een betere wereld over te brengen. Maar gedurende mijn UWC-periode kwam het besef dat ik als mensenrechtenadvocaat veel meer zou kunnen bereiken. Dat wordt mijn doel voor de komende jaren. Ik heb me ingeschreven voor de studie Internationaal Recht bij universiteiten in Leiden en Londen. Dus wellicht kom ik weer terug naar Nederland! Welke studie het uiteindelijk ook wordt, door mijn jaren op het UWC Maastricht weet ik zeker dat ik me ga inzetten voor gelijke rechten voor iedereen op deze wereld. Ik ben Nedlin heel dankbaar dat zij me de kans hebben gegeven om dit te ontdekken en mijn kijk op de wereld zoveel mooier en breder te maken!”