Begin de dag met elkaar...

Zestien jaar lang werkte Etienne Hanssen in de horeca, waar hij zich opwerkte van keukenhulp tot chef-kok. Toen corona uitbrak, besloot hij het roer om te gooien. Aangetrokken door het aanbod om via de Nedlin Drivers Academy zijn C-diploma te halen, kwam hij als chauffeur het bedrijf binnen. “Ik vond alles wat rijdt en wat met techniek te maken heeft interessant.” 

In zijn tijd op de bakwagen waren er verschillende wagenparkbeheerders. Maar Etienne vond dat het beter kon: de wagens konden schoner, de techniek beter op orde. “Ik vind: als dingen verbeterd kunnen worden en het gebeurt niet, dan probeer je het zelf. Niet geschoten is altijd mis.” En dus vroeg Etienne bij Nedlin of hij het wagenparkbeheer mocht doen. Ervaring met leidinggeven had hij al. Na een korte in werktijd was de klus voor hem. 

Nu deelt hij zijn werkplek met Dylan. En dat bevalt prima. “Dylan en ik kunnen het goed met elkaar vinden. Samen maken we ons hard voor de chauffeurs en doen we wat nodig is om het verhaal rond te maken.” Ook privé pakte de overstap naar Nedlin goed uit. “Het is fijn om een baan te hebben die beter aansluit bij je gezin, zodat je elkaar vaker ziet.” 

En de toekomst? “The sky is the limit. Als ik kan doorgroeien of bij kan leren, ga ik geen enkele uitdaging uit de weg. Ik vind het ook fijn om af en toe met mijn handen bezig te zijn. Dus mijn volgende stap kan in het transport zijn, maar het zou ook iets in de productie kunnen zijn waar techniek bij komt kijken. Als het maar niet op f inanciën aankomt. Voor de rest zeg ik: ‘Kom maar op’.”

Dylan Bessems kwam als chauffeur bij Nedlin binnen. Maar het rijden lag hem ‘totaal niet’. Veel liever was hij bij de klant, lekker sjouwen met waskarren. Toen er een aanbod kwam om zijn CE-rijbewijs te halen, sloeg hij dat zonder aarzelen af. “Ik dacht: ze zijn knettergek. Ik reed al niet graag met een bakwagen, laat staan met een trekker-oplegger.” Later kreeg hij de vraag om transportplanner te worden. “Toen heb ik meteen toegehapt.” 

Als transportplanner besloot Dylan meteen zijn eigen stempel te drukken. “De mensen en de communicatie met hen vind ik erg belangrijk. Dat is bij mij echt nummer één.” Daarbij scheelt het dat Etienne en hij zelf op de vrachtwagen gereden hebben. “Wij weten wat de chauffeurs moeten doen, zij weten dat wij het werk óók gedaan hebben. En dat áls we iets van ze vragen, we daar ook achter staan.” 

Zit er een chauffeur in de problemen? Dan zijn Dylan en Etienne áltijd bereikbaar. Ook zelf kunnen ze bij elkaar terecht. Dylan: “We vragen elkaar om hulp en kunnen alles tegen elkaar zeggen. En als er eens iets is, is het daarna meteen weer goed.” Handig, als je samen een kantoor én de verantwoordelijkheid voor het reilen en zeilen van zo’n 60 chauffeurs deelt. Lachend: “Ik ben meer bij Etienne dan bij mijn vriendin!” 

Of hij nog toekomstplannen heeft? “Hoe meer stappen, hoe beter. Ik wil niemand naar buiten werken, laat dat voorop staan, maar de meest voor de hand liggende stap is natuurlijk de functie van onze eigen manager.” Hij aarzelt even. “Mensen verklaren me altijd voor gek. Maar werk is wel een hobby van me. Ik ben hier echt extreem graag.”